type="text/css">
homepage    
  2: Moulin de Ferrières - Fontaine Olive
     

11-2 Moulin de Ferrières-Andenne (13,5)
12-2 Namen (25 km)
13-2 Annevoie (17 km)
14-2 Dinant (15 km)
15-5 Rustdag
16-2 Givet - Vireux-Wallerand (21 km)
17-2 Haybes (22 km + 450 m stijgen)
18-2 Montherme (20 km + 450 m stijgen)
19-2 Charleville (11 km + trein)
20-2 Rustdag Fontaine Olive bij de Carmelitessen


terug naar inhoudsopgaveT
etappe 1 . . . . etappe 3

Rust in Fontaine Olive
Er wonen elf nonnen in een klooster op een Franse heuvel. Ze slijten hun tijd - en dat is er een hoop - met gebed, werk, maar zonder gekeuvel. Wie kent het liedje van Joop Visser nog? Onze rustdag genieten we hier in het gastenverblijf van het Carmalitessen op de heuvel Fontaine Olive ten noorden van Signy l’Abbaye, 25 km westelijk van Charleville-Mezières. Het uitzicht is schitterend, alleen maar heuvels, weiden, schapen en bomen, hier heersen stilte en vrede en de zon schijnt. We hebben weinig contact met de nonnen want het is een contemplatieve orde, de soeurs hebben zich teruggetrokken uit de wereld. De naam komt van een vrome, adellijke kluizenaarster uit de zesde eeuw die Olive heette. Haar vader gaf haar deze plek.
Tijdens de Franse revolutie verdwenen alle kloosters uit deze streek en pas in 1976 kwamen deze nonnen hier. Tussen het bidden door verdienen ze de kost met weven, borduren, stoelen matten en secretariaatswerk. Voor het laatste hebben ze een Mac waarmee ze proefschriften, boeken, folders en dergelijke verzorgen.
Ze lopen in bruine gewaden met kleine sluiers en geiteharen sokken in sandalen. Om 12 uur hebben we een dienst bijgewoond met gebed, lieflijk gezang en weer zo’n prachtig uitzicht. Ik zweefde weg op al dat moois en was ontroerd door zoveel toewijding. Misschien is dat religie: boven jezelf willen uitstijgen. Zou die behoefte de mens van de dieren onderscheiden?
We werden hier overigens per auto gebracht door de Soeurs Charité die in Charleville in een zeer eenvoudig flatje in een volkswijk wonen. Ze dragen gewone kleren, werken in zieken- en bejaardenhuizen en zijn ontzettend aardig.

Misérable in de regen
Behalve in enkele kloosters ben ik tijdens deze reis nog helemaal niet boven mezelf uitgestegen. De rugzak hindert me constant, soms ben ik te moe of te nerveus om te slapen en een lekkere maaltijd, een goed bed en droge voeten blijf ik heel belangrijk vinden. Ik drink zelden wijn want dan slaap ik nog slechter, maar een rode martini met citroen als apéritief wordt een gewoonte waar we alle vier van genieten.


Gisteren zakte ik zelfs onder mezelf uit: ik werd helemaal moedeloos van de eindeloos grijze regen langs de Maas tussen Monthermé en Charleville. Een Gore-tex jas ademt dan niet uit en wordt ontzettend klef. Gelukkig zijn m’n schoenen wel waterdicht na twee behandelingen met Sno-seal (nee, ik word niet gesponsord). Maar ik zie dan weinig door mijn bril en die dag voelde ik me buitengewoon misérable. Ineke was verkouden en had koorts en ik heb haar onmiddellijk verzekerd, dat ik samen met haar de bus zou nemen, de laatste 8 km naar Charleville. Achteraf bekeken was dit het uur der waarheid want de anderen dachten vooral aan hun eigen gevoelens: nou kan ik die 8 km ook niet lopen en ik wil alles te voet doen. Voor mij telde alleen de narigheid van Ineke, de anderen zagen vooral een verstoring van hun plannen. Dat bleek die avond tijdens de evaluatie. Niettemin, wat later zaten we op de heuvel van Olive om het houtvuur en vandaag knapt Ineke al wat op. De zon schijnt, dat scheelt ook.

Karakters
Tja, echt afzien doen we (nog?) niet. We zijn voorzichtig begonnen met niet al te lange afstanden en elke vijfde dag een rustdag. Die blijken we hard nodig te hebben, dat blijft erin. We zien wel of de afstanden langer en de rustdagen minder worden. Of niet. Het is geen prestatieloop maar een spirituele oefening. Daar hoort het omgaan met elkaar bij, want we zijn heel verschillend: andere achtergronden, andere karakters. Zie ook hierboven. Een van ons is bijvoorbeeld gewend om flink te zijn, op te schieten en alles op de klok te doen. Anderen worden daar ontzettend zenuwachtige van. Er is over gepraat en alles gebeurt nu wat meer ontspannen. Wat komt het er op aan of we een kwartiertje vroeger of later vertrekken, het is geen precies geplande, riskante expeditie. Het grootste gevaar zijn soms langsrazende auto’s in de mist op hele kleine weggetjes. Ook het een of twee keer per dag rusten in een café stuitte op bezwaar van een van ons. Ze zat liever buiten, maar bij -7 of kleffe koude regen lost zo’n probleem zich vanzelf op. Je hebt er ook leuke contacten met de mensen door en buiten zitten doen we alleen maar als het niet anders kan. Soms kloppen we ergens in een uitgestorven gehucht op de deur en mogen we in de bijkeuken zitten of bij een houtvuur in een boerderij. De kerken zijn helaas bijna allemaal dicht behalve die keer dat er één open was en we nietsvermoedend onze boterham vlakbij een volle lijkkist op zaten te eten. Il-y-a un enterrement fluisterde een verlegen man, die net binnenkwam; was dat even schrikken!

De regen begon pas gisteren; vorige week was het wintersportweer met zon, knisperende sneeuw en geen wind. Nu schijnt de zon weer en hopelijk blijft dat zo als we morgen van Fontaine Olive via Signy l’Abbaye richting Rethel lopen. Onze spullen zijn weer droog, irritaties zijn weggezakt en Ineke's verkoudheid hopelijk ook.


(inhoud)