homepage    
  10: Lectoure - Agen - Parijs - Schiedam
     


21-5 Conques - Montréal,
. . . . . halverwege gestopt en gelift naar Agen
22-5 Agen - Bordeaux - Parijs,
. . . . . gewone trein en TGV
23-5 Parijs - Rotterdam
. . . . . per TGV (taxi naar huis)
12-1-2004 NAWOORD: op weg naar evenwicht en
de tocht afmaken?


terug naar inhoudsopgave
naar etappe 9

Lees hieronder verder

Ik raak het beu!
Ineens was het afgelopen. Daar kan ik allerlei redenen voor verzinnen: verdriet om mijn verdwenen kater Beertje, de aanval door een agressieve hond, algehele malaise, opgezette voeten, rugpijn, terug naar het asfalt omdat de paden absoluut niet meer begaanbaar waren door de blubber, het Franse eten kwam mijn neus en oren uit of de arthrose in de linkervoet die tenslotte flink pijn ging doen. In elk geval was het tot mijn eigen verbazing een hele makkelijke beslissing. Ik had al wat asfalt moeten lopen en om 22 kilometer verharde weg te vermijden ben ik op 21 mei vanuit Lectoure naar Condom gelift. Een mooie wandeling door landelijke dreven wachtte mij, op weg naar Montréal-en-Gers. Weliswaar had het op mijn rustdag geonweerd en gehoosd, maar die dag was het droog en scheen de zon. Na drie uur had ik krap tien kilometer afgelegd en was ik eenmaal languit in de modder gevallen. Jasses, mijn achterkant zat helemaal onder. De paden waren niet meer begaanbaar en ik zakte weg tot over de rand van mijn schoenen. Steeds moest ik mijn voeten uit de blubber trekken en er was nog meer regen voorspeld. Ik zag een eindeloos aantal asfaltkilometers voor me en daar had ik helemaal geen zin in, ondanks het stimulerende contact met de andere pelgrims. Die dag had ik gedacht om Claude uit Aix-en-Provence met haar ezelin Pelaya in te halen, want ik zag hun verse sporen in de modder. Waarschijnlijk zou Claude uit Parijs ook bij hen zijn. Later moeten zij ook naar de asfaltweg zijn gegaan.

Direct wist ik het al: het is genoeg geweest, ik vind dit niet meer leuk. Of, zoals mijn Zeeuws-Vlaamse overgrootmoeder altijd zei 'k raek ut beu, ‘k gae naer huus. Mijn lijf protesteerde al dagenlang met rugpijn, opgezette voeten en slapeloosheid.

Vrijheid
Niettemin ben ik teruggelopen naar een droge plek en daar op mijn rugzak gaan zitten. Rustig heb ik met mijzelf overlegd. Waarom zou ik doorgaan als ik er geen plezier meer aan beleef? De regen, daar kan ik wel tegen, maar het asfalt, daar heb ik gewoon geen zin meer in. Ik heb al eerder ruim 800 kilometer asfalt gelopen en het is geen heilig moeten. Tot nu toe vond ik het een avontuurlijke tocht, maar nu begint het een soort plicht te worden, tegen mijn gevoel in. Het is geen impulsieve beslissing, want in Cahors had ik mezelf voorgenomen om het nog ongeveer twee weken te proberen. Nou, dat heb ik dus gedaan. Direct moest ik denken aan een van de vroegere reisgenotes, die voor ons vertrek tegen anderen gezegd had dat ik het vast niet zou halen. Ik hoorde haar al: zie je wel, ik heb het wel gezegd. Ik moest er eens hartelijk om lachen. Dat is nou vrijheid, niets hoeven te bewijzen en je eigen gevoel èn verstand volgen, zonder je iets van anderen aan te trekken. Ik heb niemand beloofd dat ik deze reis zou afmaken, ook mezelf niet. Ik heb een prachtige reis gehad, 1500 kilometer gelopen en als ik dat aan vrienden vertel, dan vallen ze al van hun stoel! Ik heb ontzettend veel gezien en beleefd. Nu ga ik naar huis en hopelijk kan ik volgend jaar of in 2001 de tocht afmaken. Want dat wil ik toch wel graag.

Dus liep ik nog een half uurtje naar een weg richting Condom en stak mijn hand op. Over mijn modderige achterkant had ik mijn handdoek gedrapeerd. De tweede auto stopte; het was een Engels echtpaar dat vlakbij Montréal woonde. Ze namen me mee naar Agen en we praatten honderd uit. Wat een aardige mensen. In Agen had ik ook al geluk; ik vond een leuk en goedkoop hotelletje in een rustige straat vlakbij het station. Een geluk dat de eigenares ook veel wandelde, want ik zat van top tot teen onder de modder. Ze gaf me zelfs een extra handdoek om mijn gewassen kleren in te rollen. Ik heb geprobeerd om zo weinig mogelijk modder in mijn leuke schone kamertje te verspreiden en heb mijn broek en sokken meegenomen onder de douche. Het viel niet mee om boven de wastafel mijn schoenen schoon te maken zonder er een enorme vieze bende van te maken. Met toiletpapier heb ik daarna de badkamer schoongemaakt. De eigenares hing mijn broek en sokken in de stookruimte te drogen.
We kletsten zo gezellig dat we de volgende ochtend beiden vergaten dat ik nog moest betalen. Natuurlijk heb ik uit Nederland een Eurocheque nagestuurd. Met de TGV was ik snel in Parijs - Montparnasse, waar uiteraard geen hotelbalie was en doorreizen naar Nederland kon ook niet, dat had ik kunnen weten. De TGV richting Rotterdam gaat vanaf het Gare du Nord en daar moet je dan met de métro naartoe. Ik vond weer een gezellig en goedkoop hotelletje en bevrijdde mijzelf direct van de rugzak. Die middag en de volgende dag heb ik in Parijs rondgewandeld. Eindelijk kon ik het kerkhof van Père Lachaise bekijken, wat ik al jaren van plan was. Daar heb ik onder andere het eenvoudige graf van Montand en Signoret bezocht. Het was prachtig weer trouwens. Rond vijf uur vertrok mijn trein en voor half negen ‘s-avonds was ik al thuis, waar ik hartelijke werd omhelsd door mijn buurvrouw Birgit, die de sleutels had.

Thuis
Stil hoor, zonder de katten. Gek genoeg heb ik nu het gevoel, dat ik helemaal niet lang ben weggeweest. Op het ogenblik zijn mijn gevoelens niet erg positief; de herinneringen aan het geruzie en de spanningen in het begin komen bovendrijven. Die negatieve ervaring ligt als een steen op mijn hart. Ik had al veel eerder alleen moeten gaan lopen, zonde van zo’n prachtige reis. Anderhalve week ben ik nu thuis en er is een hoop spanning losgekomen. Ik heb nog weinig anders gedaan dan uitrusten en lezen en heb geen moment spijt dat ik de tocht niet heb afgemaakt. Misschien was ik te lang van huis; elke dag geniet ik van het alleen slapen en van mijn eigen plek. De echte ontberingen vond ik niet erg, dat hoort bij het avontuur. Met één lange broek, twee t-shirts en drie onderbroekjes kan ik prima leven. Op vroegere kampeer-wandeltochten deed ik niet anders. Bijna nooit alleen slapen, het gebrek aan privacy en bijna elke nacht een andere slaapplaats, dat was voor mij het echte afzien. Op den duur moest ik elke nacht een slaappil nemen anders sliep ik niet. 2500 Kilometer lopen is een heel eind; voor mij was het waarschijnlijk te veel van het goede. Mijn hoofd zit nu al vol met alles wat ik beleefd heb en er kan gewoon niets meer bij! Had ik alleen de 1500 kilometer van Le Puy naar Santiago moeten lopen? Want ik heb nu dezelfde afstand afgelegd. Nee, ik had het eerste deel van de tocht, in de winter door België en Frankrijk, niet willen missen. Volgend jaar verder, wie weet.

En toen?
Na thuiskomst zou ik misschien “in een zwart gat vallen” hadden andere pelgrims mij vooraf gewaarschuwd. Welnee, dat zou mij niet overkomen. Ik had immers onderweg “verlichting” ervaren en gevoeld dat ik voor mijn vertrek al gelukkig was. Dus na thuiskomst zou ik nog veel gelukkiger zijn. Dat was ik ook, maar na een week of twee begon ik me steeds somberder te voelen. Ik belde een wandelvriend, ook naar Santiago gelopen; die begreep het helemaal en kwam langs. “Het pelgrims-leven is lekker eenvoudig” zei Loek. " Elke dag heb je een duidelijk doel, lopen, eten en slapen. Als je thuiskomt dan valt het ineens weg. Dat laat een leegte achter."

THUIS
De maan
op de Havelterberg
bij Uffelte (Drenthe),
late namiddag
november 2003

Ik denk dat hij gelijk had. Die leegte, dat was het. Hoe kwam dat nou? Na enig gepieker werd iets heel erg duidelijk. Omdat ik de neiging heb me ergens helemaal in te storten, was ik een paar jaar geleden behoorlijk overspannen geraakt. Ik was coördinator bij een stichting die wandelvakanties organiseerde. Niets kon ik aan anderen overlaten, ik moest het allemaal zelf doen. Regelmatig haakten andere vrijwilligers af en het meeste werk kwam op mij neer. Ik had niet in de gaten dat ik zelf die mensen wegjoeg. Wat een bord voor mijn kop. Ik voelde mij miskend, uitgebuit en in de steek gelaten, werd overspannen en kreeg gordelroos. Dat is een bekend patroon, weet ik nu. Mijn oplossing was om er helemaal mee te stoppen en geen verplichtingen meer op me te nemen. Dan kon ik ook niet teleurgesteld worden.

Dus daar zat ik juni 1999 in Uffelte naar de koeien te kijken. Lekker vrij, niks te doen. De verloren 12 kilo kwamen er gauw weer bij want eten bracht een beetje troost. De les van Loek was gezonder; ik besefte dat ik toch wat structuur in mijn leven nodig heb. Dus ging ik op zoek naar vrijwilligerswerk, met het voornemen om niet meer dezelfde fout te maken. Een verhaal apart, maar tenslotte heb ik gevonden wat ik zocht, o.a. bij werelddans en –muziektheater De Uelenspieghel in Uffelte www.uelenspieghel.nl.
Gemiddeld één dag in de week organiseer ik een natuurwandeling voor leden van de Wandelpool, ook al in de buurt van Uffelte in ik heb mijn eigen website gemaakt. Lastig! Soms organiseer ik een buitenlandse wandelvakantie voor een kleine groep en zo (berg)wandelde ik sindsdien in Mongolië, Bulgarije, Noord-Teneriffe en (weer) in Ierland. Maar het moet in evenwicht blijven en gemiddeld zijn 4 dagen per week in mijn agenda onbeschreven, bijvoorbeeld om nog een dag de natuur in te gaan. Het kost moeite, maar ik “stort” me nergens meer in. Soms ontmoet ik anderen die dezelfde fout maken als ik en dan ook niet begrijpen, waarom andere vrijwilligers afhaken. Nu weet ik waarom. Ik zeg niets, want dat helpt toch niet. In dat statium was ik zelf onverbeterlijk.
Het sleutelwoord is LOSLATEN en daarom spreekt het Boeddhisme mij aan.

Vanaf begin maart 2005 hoop ik de pelgrimstocht af te maken, schreef ik vorig jaar. Maar eind augustus 2004 begon mijn linkervoet pijn te doen en kon ik helemaal niet meer lopen. Het bleek een peesontsteking, ook wel "hielspoor" genoemd. Dus dit jaar geen pelgrimstocht maar een fietstocht vanuit Regensburg langs de Donau, via Budapest naar de Harten Herberg van Marjan Meijer op de Puszta in Hongarije. Zie www.mcmlove.nl
Riet van den Berge, met wie ik naar Santiago zou lopen gaat ook mee. Hopelijk volgend jaar Santiago?

Praktische informatie, links, overnachtingslijst en paklijst
Inmiddels heb ik alle praktische informatie over uitrusting, onderdak en dergelijke nog eens op een rijtje zetten, zie praktische informatie. Hebt u ondertussen vragen of wilt u uw eigen ervaringen kwijt, dan kunt u mij e- mailen (zie button hieronder). Ook de overnachtingslijst kunt u per e-mail opvragen.

(inhoud)