homepage    
  1: Vessem - Moulin de Ferrières
     

1-2 Vessem - Valkenswaard (22 km)
2-2 Klooster Achelse Kluis via Achel (18 km)
3-2 Eksel (23 km)
4-2 Houthalen (27 km)
5-2 Rustdag
6-2 Diepenbeek (26 km)
7-2 Borgloon: Zuster van Liefde van Tilburg (22 km)
8-2 Hannut/Thisnes (26 km)
9-2 Lavoir: Ferme Moulin de Ferrières (23 km)
10-2 Rustdag
Moulin de Ferrières


terug naar inhoudsopgave
naar etappe 2


Het afscheid
In Vessem bij de Jacobshoeve zijn we op maandagmorgen 2 februari vertrokken. Maar eerst was er koffie en werden we door de vrijwilligers van de hoeve toegezongen. Het afscheid was georganiseerd door broeder Fons, die 10 jaar geleden al naar Santiago liep en die nu in Vessem een stiltecentrum bouwt. We mochten een steentje op de stapel rond een ijzeren kruis gooien en kregen een stevige steen mee, onze 'last' die we bij het echte Cruz de Ferro in Spanje pas kwijt konden. Die heb ik er stiekem ook bij gegooid; ik neem een heel klein kiezelsteentje mee want de rugzak en mijn goede voornemens om aan mezelf te werken zijn al zwaar genoeg. En toen: kussen van familie en vrienden en Fons nam een foto. Vier 55+ vrouwen met kleurige jacks, grote schoenen, rugzakken en een van ons zelfs een echte pelgrimsstaf, zo trokken we de wijde wereld in.

Kloosters
De Zusters van Liefde van Tilburg, ze maken hun naam helemaal waar. In een dikke sneeuwbui ging de deur van het klooster voor ons open en daar stond een lief omaatje in gewone kleren: zuster Maria (79!). Het klooster leven is kennelijk heel gezond.; al die monniken en nonnen zien er veel jonger uit dan ze zijn.
We werden daar verwend, het is niet te geloven en je kon merken dat ons bezoek en welkome afwisseling was. De zusters raakten niet uitgepraat over hun bewondering voor deze 4 dappere vrouwen, want ontberingen lagen op de loer. Maar daarover later meer.
Zuster Andrea serveerde voor 't slapen gaan nog warme chocola en bracht ons de volgende dag per auto een stukje weg. Tja we hebben +/- 12km gesmokkeld bij gebrek aan slaapplaats, maar dat moet een uitzondering blijven.

Al eerder was onze geest verwend door Benedictijner monniken in de Achelse Kluis, een heel groot klooster op de grens van Nederland en België. We kregen een kaarsje vanwege Maria Lichtmis (2 februari) en liepen in optocht naar de kapel. Daar hoorden we d'engelen zingen. Nou ja, broeder Joris dan, die zong de sterren van de hemel. We zagen nog een video over Cisterciënzer kloosters. 'Kloosters zijn een soort natuurreservaten van schoonheid en stilte' was de boodschap.

Winter
We zijn luxe-pelgrims want we slapen steeds in goed verwarmde gîtes die op appartementjes lijken, of in vakantiehuisjes. Toch hebben we het zwaar; de Belgische toeristen kaarten 1:100.000 zijn slecht, urenlang banjeren door de blubber is balen en stampen door de sneeuw is pas echt afzien. De rugzak (slechts 8 kilo) ben ik ontwend en ik zie onderweg te weinig friettenten. Gelukkig kunnen we vaak pauzeren in cafeetjes, maar even vaak worden onze spieren zeer koud als we bij snijdende westenwind achter een muurtje onze boterhammen klapppertandend opeten. Regelmatig krijgen we van gîte-eigenaren kopieën van topografische kaarten want men maakt zich ongerust dat we verdwalen. 's Avonds bellen we dan dat we behouden zijn aangekomen. Sommige Zusters van Liefde vonden het winterse weer veel te bar, we moesten maar blijven en bij aanhoudende koude terug naar huis. Want de Vlaamse weerman heeft een echte winter beloofd! Echter, we zijn al over de Waalse-taalgrens.

Gekrakeel
De onderlinge verhoudingen worden steeds beter. Het begon moeizaam; de dagelijkse evaluatie was meestal heftig en soms werd er zelfs geschreeuwd. De afspraken die we vooraf hadden gemaakt begonnen zich tegen ons te keren en werden een bron van onenigheid. Tot we afspraken om het elkaar zoveel mogelijk naar de zin te maken in plaats van aan de afspraken vast te houden. We hadden zo de balen van dat gekrakeel dat we er van de weeromstuit mee ophielden. En we hebben elkaar beter leren kennen, juist door die heftige gesprekken. Ik ben benieuwd of Bep Thijssen, die ons een dag mentaal trainde, het ook zo bedoeld heeft
Morgen naar de Ardennen en dan via Namen en Godinne naar Dinant, op naar de friet en de volgende rustdag. Al merk ik wel dat ik woon op de weg: het onderweg zijn is mijn doel geworden. Zo heb ik het tijdens mijn vroegere voettochten nooit beleefd. We vrezen de sneeuw want dan moeten we over asfaltweggetjes. Over dik besneeuwde modderwegen duurt het te lang omdat het om 6 uur donker wordt.

(inhoud)